W WYNIKU KONFRONTACJI

Przytaczając i omawiając poglądy A. Kępińskiego i K. Dąbrowskie­go wykraczamy poza pedagogikę społeczną. Jednakże humanistyczny walor ich wizji człowieka zbliża je emocjonalnie do sposobu myślenia H.    Radlińskiej i A. Kamińskiego. Równie istotne jest przekonanie, że człowiek może pokonywać trudności, jakie piętrzy przed nim jego śro­dowisko. Psychologiczna koncepcja człowieka jako istoty rozwijającej się (zawierającej w sobie możliwość przemiany fizycznej i duchowej) współgra z twierdzeniami pedagogów społecznych, że istotą wychowa­nia jest wspomaganie rozwoju człowieka, który nie tylko ulega środo­wisku, ale powinien i może je przekształcać.K. Dąbrowski jest twórcą teorii dezintegracji pozytywnej. Powsta­ła ona w wyniku konfrontacji teorii psychologicznych z praktyką lecze­nia nerwic (uznawanych często za choroby psychiczne). Oprócz walo­rów poznawczych zawiera w sobie intencję pomocy i ujawniania war­tości tam, gdzie w opinii wielu trudno byłoby się ich doszukiwać. Isto­tą poglądów K. Dąbrowskiego jest próba uzasadnienia konieczności przeżycia stresu i stawienia mu czoła po to, by uświadomić sobie war­tość samego siebie.