STAŁE PODTRZYMYWANIE

Istnieje chyba tylko jedna odpowiedź, mianowicie  - funkcje niższe. Rozwój nie może być stałym podtrzymywaniem status quo, nie może być stabilizacją, home­ostazą, przystosowaniem do przeciętnej rzeczywistości. Przeciwnie — musi być przekraczaniem tej rzeczywistości, przekraczaniem pozio­mów niższych na korzyść wyższych. Rozwój nie może być tylko zmia­ną faz, musi być zmianą poziomów. Ciągłe przystosowywanie się do codziennej rzeczywistości nie jest wyrazem postawy autentycznie ludz­kiej. Wyższą postawę wyraża prospekcja, przewidywanie, planowanie przyszłości. Ale w tym planowaniu przyszłości musi być wizja własne­go rozwoju i rozwoju innych, z uwzględnieniem starości, choroby i śmierci”.W świetle przyszłego, przed pracownikiem socjalnym-wychowawcą stoi zadanie zmiany, a nie utrwalania pewnej sytuacji. Zmiana ta okre­śla się zmianą poziomu życia, sposobu jego planowania, stosunku do innych ludzi. Są to obiektywne cele pracy socjalnej. Na tle świadomo­ści zmienności rzeczywistości rodzi się świadomość umiejętności czło­wieka, który uczy się z tego korzystać, a nawet wpływać na przebieg tego procesu. W tej perspektywie cierpienie jest czymś naturalnym nie musi być traktowane w sposób negatywny.