SIŁA PRZEMIANY

Siła przemiany zależy od indywidualnego podejścia do rzeczywistości oraz od stosunku innych do człowieka, który znalazł się w trudnej sytuacji życiowej. K. Dąbrowski dostrzega możliwość wzmocnienia jednostki poprzez ujawnienie tkwiących w niej możliwo­ści wyjścia z kryzysu. Teoria naukowa musi implicite zawierać tę moż­liwość, aby stać się tym czynnikiem środowiska, który przyczyni się do rozwoju. Walka o własny sposób widzenia rzeczywistości może być szansą pokonania trudności pod warunkiem, że zaakceptuje się jej regu­ły. Takie wyzwanie rzuca teoria dezintegracji pozytywnej przedstawia­jąc i prezentując pewne reguły. Rozwój człowieka nie jest łagodnym, stopniowo ewoluującym proce­sem. Czasem, by osiągnąć jego wyższy poziom, musi dojść do zni­szczenia dotychczasowych struktur, po to by mogły powstać nowe. Nie­rzadko odbywa się to w burzliwy sposób. Zjawisko to K. Dąbrowski określał jako dezintegrację pozytywną. „Jeżeli zgodzimy się” — pisał — „że droga rozwoju prowadzi poprzez dezintegrację pozytywną i integra­cję cząstkową wtórną pozytywną, to musimy zapytać, co w rozwoju winno być poddane dezintegracji pozytywnej [...].