POŚRÓD BADACZY

Pośród badaczy pracujących z ludźmi, u których wystąpiły poważne zaburzenia psychiczne objawiające się kłopotami z radzeniem sobie w kontaktach z innymi, wyróżnili się K. Dąbrowski i A. Kępiński. Ich poglądy różnią się od tradycyjnego podejścia klasyfikującego zachowa­nia patologiczne jako kategorie schorzeń psychicznych, takich jak np. schizofrenia czy psychopatia. Kategoryzacje takie posiadają duży walor jako opis stanów i nawyków ludzkich; pomagają określać powody pew­nych zachowań, jednak przyczyniają się także do utrwalania się przeko­nania o ich nienormalności w negatywnym sensie tego pojęcia. Takie podejście do człowieka w trudnej sytuacji życiowej (społecznej bądź psychicznej) budzi sprzeciw. Być może należy przyjąć, że pojęcie „nie­normalności” czy „braku odpowiedzialności za własne życie”, „nieu­miejętności życia” są wynikiem myślenia zmierzającego do opisu i opracowania skutecznych metod pomocy, lecz gdy rzecz dotyczy dzia­łania (terapii), to przejęcie się nimi utrudnia otwarte podejście do pro­blemu i wymusza sztuczność podziału na tych, którzy dają, i tych, któ­rzy muszą brać, choć chętnie by tego nie robili.